Ebruli’miz….
İsim annesi canım anneciğim idi. Yine bizim yan bahçede dünyaya gelmiş kadrodan daha küçücükken bizim balkona kaçıp kaçıp gelen yaramaz kızlardan biri idi.
Daha 3-4aylık iken sürekli onu sevmeye gelen hatta adını Pastel koyan bizden biraz büyükçe bir beyefendi ile birgün karşılaştık.Gelip sevmeye çalıştığını ama Ebruli’nin izin vermediğini ,sadece mama verebildiğini söylemişti.
Ben de o günlerde keşke bir evi olsa diye düşünerek ‘eğer alabilirseniz alın evinize ‘demiştim.Yanıtı; ‘çok istedim ,denedim de ama o sizleri seçmiş, hiç niyeti yok demişti .’
Evet ya bu kedi milleti sahiden bir yolunu bulup seçtikleri insanın hayatına giriveriyorlar…
Leave a Reply